De volle maan van februari wordt soms ook Sneeuwmaan genoemd, afhankelijk van de streek en het Pagan-geloof. In onze streken vindt de naam haar oorsprong bij de Oude Kelten.
Spiritueel gezien staat deze maan voor voorbereiding, planning en geduld. Het is de tijd om na te denken over wat je gaat zaaien om later te kunnen oogsten, en het markeert het prille begin van nieuwe energie. Rituelen rond heling en hernieuwde vitaliteit passen perfect bij deze periode. Ook een maan voor gezonde voornemens.
We kunnen natuurlijk niet voorbijgaan aan de christelijke betekenis. In februari start steeds Vastenavond, het begin van een periode van bezinning. Na de festiviteiten van carnaval, die duren van zondag tot dinsdagavond, vangt op Aswoensdag de vastentijd aan.
De wortels van het vasten gaan uiteraard dieper dan het christelijke geloof en steunen op oude heidense gebruiken. In februari werd in de oudheid nog een laatste uitbundig eetfestijn gehouden vooraleer men overstapte op een verplicht minimaal dieet. Omdat de wintervoorraden geslonken waren, heerste er schaarste. De jacht kostte in deze koude periode bovendien meer energie dan het opleverde. Alles wat nog kon bederven moest snel opgegeten worden, en men kon er dan ook maar beter meteen een mooi feest van maken.
Het woord carnaval is afgeleid van het Latijn en kent twee mogelijke betekenissen: het afscheid van het vlees, of juist het regeren van het vlees.
De oude Romeinen zouden de Romeinen niet zijn als zij er weer geen extra "sappig" feest van maakten. Zij vierden half februari Lupercalia. Een viering die in het teken stond van vruchtbaarheid, gezondheid, reiniging en het afwenden van slechte geesten.
Priesters en nobelen deden aan rituele slachtingen (waarschijnlijk vooral geiten), de mannen hulden zich dan halfnaakt in de bloederige huiden en met de zweep in de hand liepen ze door de straten en geselden iedereen die ze op hun weg tegenkwamen. Een lustig SM-feestje ging de Romeinen wel af, en er was geen tekort aan masochistisch schoon want gewillig gooiden jonge vrouwen zich op het pad van de geselaars biddend om vruchtbaarheid.
Na het begin van de jaartelling begon het feest te verwateren en namen steeds minder nobelen eraan deel. Het werd een feest voor "het gepeupel" en rond het einde van de 5de eeuw werd het uiteindelijk verboden door de Paus.