Enkele andere namen voor de volle maan van december zijn: Kerstmaan, Wintermaan, Maan der lange nachten en Joel-Maan (Yule).
De naam 'Koude Maan' vindt haar oorsprong bij de Oude Kelten; een logische benaming voor de maan die de strenge wintermaanden inluidt. Volgens sommige bronnen was dit de periode waarin de druïden met een gouden sikkel maretakken verzamelden die op hun heilige eikenbomen groeiden. Deze maretakken moesten bescherming bieden tegen de uitdagingen van de winter en werden beschouwd als een alleshelend medicijn.
Astrologisch gezien stopt in deze periode de overheersing van de maan op de zon. Meer spiritueel gezien betekent dit dat het duistere en het slechte worden teruggedrongen. Bescherming, wedergeboorte en licht zijn dan ook de kernwoorden die perfect passen bij de volle maan van december.
Bij de Vikingen en in de Oud-Germaanse streken vierde men rond deze tijd het Joelfeest of Yule. Dit was een groots lichtfeest met vele vuren dat startte tijdens de winterzonnewende en wel drie tot veertien dagen kon duren. Het was een periode waarin stevig werd gefeest en er offers werden gebracht aan de lokale oppergoden, zoals Odin of Wodan. Yule is overigens een traditie die tot op de dag van vandaag nog altijd levendig bestaat in het hoge noorden.
In het Oude Rome vonden in december de uitbundige Saturnalia-feesten plaats, ter ere van de god Saturnus en de terugkerende zon. Dit was een groots feest van gelijkheid, waarbij zelfs slaven door hun meesters werden bediend en verwend. Men gaf elkaar kaarsen, maskers en poppen cadeau. Het was echter niet per se een braaf feest; de festiviteiten mondden geregeld uit in losbandige orgieën.
In de vierde eeuw werd het christendom erkend binnen het Romeinse Rijk en werd de invloed van de Saturnalia geleidelijk opgenomen in het kerstfeest, zoals het geven van cadeaus. Tijdens de vroege middeleeuwen verspreidde dit geloof zich snel over de rest van Europa. Jezus werd gezien als de brenger van het licht, en de viering van zijn geboorte werd door de Romeinse bisschoppen vastgelegd op 25 december. Ook de Germaanse Joelfeesten gingen in de loop van de middeleeuwen grotendeels op in deze kersttraditie.
Onder moderne neo-paganisten staat nog altijd het lichtfeest centraal, en sommige wiccans gebruiken deze periode om hun Gehoornde God te vereren. Voor velen is dit echter niet het allerbelangrijkste feest op de Pagan-kalender, waardoor zij zich dezer dagen ook heel graag aansluiten bij het knusse, familiale kerstfeest.