De volle maan van januari staat ook bekend als Wolfmaan, Oude Maan en Maan na Yule. Het is een periode waarin de zon al wat langer maar nog steeds zwakjes straalt, en Koning Winter over het land heerst.
Spiritueel gezien is dit een krachtige maan waaronder men in oude tijden vroeg om bescherming en innerlijke kracht. Ook de Pagans van nu gebruiken de energie van deze maan voor versterking en het cultiveren van hernieuwde levensenergie.
We kiezen bewust voor de Keltische benaming "Stille Maan" omdat de Kelten in onze streken onder deze maan vol verwachting uitkeken naar de Imbolc-festiviteiten, die traditioneel rond de periode van 30 januari tot 2 februari vallen. Tijdens Imbolc werd de terugkerende vruchtbaarheid gevierd. Dit had alles te maken met de schapen die drachtig werden; een tastbaar teken van hoop dat de lente weer dichterbij kwam. Vertaald betekent het woord Imbolc dan ook "in de buik".
Na de komst van de Germanen werd het traditionele Imbolc-feest uiteindelijk grotendeels vervangen door de christelijke Lichtmis van februari.
Neo-Pagans vieren Imbolc nog altijd op 1 en 2 februari. Het is een uitbundig vuurfeest waarbij de toenemende kracht van de zon centraal staat. Thema’s als energie, genezing en vruchtbaarheid zijn hier onlosmakelijk mee verbonden. Hiermee is het één van de vier belangrijkste feesten op de spirituele Pagan-kalender van vandaag.