Dat de Kelten de maan van maart deze naam gaven, spreekt voor zichzelf. De naam past ook mooi bij het bekende spreekwoord: maart roert zijn staart.
De hedendaagse Pagan spreekt van de Dode Maan. Het is de laatste maand van de winter en de natuur slaapt nog grotendeels. De natuur is in deze fase uiterst kwetsbaar omdat de felle vrieskou en de eerste zachte warmte elkaar soms bruusk afwisselen. Voor de jonge gewassen is het steevast een spannende tijd, aangezien de allereerste kiemen direct door de nachtvorst gedood kunnen worden.
Spiritueel gezien kent deze maan dan ook verschillende diepe betekenissen: bidden voor bescherming en steun (want er is reële kans op falen), het uitbreken van energie, een nieuw begin, vernieuwing, wedergeboorte, groei, ontdekking en hernieuwd inzicht.
Voor onze verre voorouders was het breekpunt tussen winter en lente van levensbelang. Er kon eindelijk weer aan landbouw worden gedaan. De Germanen vierden deze overgang tijdens de lente-equinox door een gezegende ploeg voor de allereerste keer in de vruchtbare grond te steken. Eieren werden hierbij gebruikt als offer en als heilig teken van vruchtbaarheid. Zelfs Heksen in deze moderne tijd gebruiken het ei nog steeds als krachtig symbool. Na de kerstening in Europa ging dit heidense ritueel naadloos op in het christelijke paasfeest.
Voor de oude Romeinen was maart de eerste officiële maand van het jaar, waarmee het nieuwe jaar groots werd ingezet. Op 15 maart vierde men Anna Perenna tijdens de zogenaamde 'Iden van Maart'. De Romeinen trokken er dan massaal op uit met hun picknickmand die vooral gevuld was met liters alcohol. Elk glas dat je leegdronk stond immers symbool voor een extra levensjaar; hoe meer je kon drinken, hoe langer je zou leven... Was het niet fijn om die dag een Romein te zijn?
Het waren voor hen de symbolische dagen van voorspoed. Behalve dan voor de jonge tiran Julius Caesar, want die werd prompt vermoord op deze feestdag. Misschien was het wel Karma, want hij paste de jaarkalender aan waardoor maart de derde maand van het jaar werd. Alzo was Mars deze durfal wellicht een stuk minder goed gezind.
De hedendaagse Pagan-kalender spreekt van de Ostara-viering op 21 maart: het lentefeest dat het ontluiken van nieuw leven aankondigt en de definitieve overwinning van het licht. Er is onder historici geen eensgezindheid over waar de naam precies vandaan komt. De naam kan direct verwijzen naar het Oosten (waar het licht eerst verschijnt), de Engelse of Germaanse naam voor Pasen, of simpelweg het ei. Anderen spreken dan weer van een specifieke lentegodin genaamd Eostre. Maar of zij nu werkelijk actief aanbeden werd en destijds bestond als Godin, is volgens vele bronnen zeer onzeker.